خدايا تو كه بشر را اينقدر دوست داري غم را ديگر چرا آفريدي؟

خداوند گفت :

غم را بخاطر خودم آفريدم چون اين مخلوق من كه خوب مي شناسمش تا غمگين نباشد به ياد خالق نمي افتد.

با این که هممون میدونیم خالق نیازی به مخلوق نداره اما اینو گفتمکه همیشه به یاد خدا باشید نه فقط وقتی گرفتاری بگی

خدایا کمکم کن من فقط تورو دارم .

 دلم برای خودم سوخت و خاکستر شد‌٬ برای دلی که هیچ ظلمی نکرد وهیچ جفایی نکرد  و هیچ کس را نیازرد٬ اما خود ظلم و جفا دید وشکست و خرد شد...

دلم مي خواهد خانه اي داشته باشم پر دوست کنج هر ديوارش دوستهايم بنشينند آرام گل بگو گل بشنو هرکسي مي خواهد وارد خانهء پر عشق و صفاي من گردد يک سبد بوي گل سرخ به من هديه  کند

شرط وارد گشتن شست و شوي دلهاست شرط آن داشتن يک دل بي رنگ و رياست

بر درش برگ گلي مي کوبم روي آن با قلم سبز بهار مي نويسم اي يار خانهء مااينجاست

تا که سهراب نپرسد دگر خانهء دوست کجاست؟

                                                                                   ساده بودم باختم...

عاشق کسی که وقتی می گم می خوامش تو دهنم نمی زنه

عاشق کسی که هر لحظه در حاله عبادت کردنشم

عاشق کسی که یک لحظه فراموشش نمی کنم

کسی که هر وقت صداش می زنم می یاد و به تک تک حرفام گوش می ده

کسی که هستی و نیستیم دستشه

کسی که بدون اون هیچیم

کسی که اگر دستام و رها کنه یک لحظه نمی تونم روی پاهام وایسم

کسی که یک لحظه به خودم اجازه نمی دم بهش خیانت کنم و هیچ وقت بهم خیانت نمی کنه

کسی که می دونم اشکام ارزش ریختن به خاطرش رو داره

کسی که بودنش باعث آرامش و نبودنش برام معنی مرگ رو می ده

کسی که ازش می ترسم که نکنه گناهی کنم و من رو نبخشه

کسی که برای رسیدن بهش لحظه شماری می کنم

آره من عاشق اونم  و ازش می خوام همیشه پیشم بمونه

گم کرده ام در هیاهوی شهر

 آن نظر بند سبزی را که در کودکی بسته بودی به بازویم

در اولین حمله ناگهانی تاتار عشق

خمره دلم در ایوان سنگ وسنگ شکست

دستم به دست دوست ماند

پایم به پای راه رفت

من چشم خورده ام

من چشم خورده ام

من تیکه تیکه از دست رفتم

در روز روز زندگانیم .

......

این رو نوشتم تا خستگی کار این هفته از تنم بیرون بره . هفته شلوغ و پر کاری بود . تا حدی که دیشب از بس که به مانیتور نگاه کردم سر گیجه شدیدی گرفتم. ولی خوب. من که از رو نمی رم!

علان که اومدم نوشته‌ام رو مرور کنم دیدم که همه راست میگن اینجا بوی غم میده! دیدم راست میگن دیگه وقتشه که یه دستی به سر و ری اینجا بکشم و حالا که نگاه میکنم میبینم خیلی بهتر شد!

خودم خوشم اومد! ولی دیگه دیر شده.... باید برم .....

دنیا همه هیچ و کار دنیا همه هیچ

ای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچ

دانی پس مرگ چه ماند ز آدمی

لطف است و محبت است و باقی همه هیچ

گاهی اوقات به ریست کردن روحم فکر می کنم . گاهی تنها به فکر دلیت کردن موارد اضافی می افتم . شاید هم بهتر باشد دوباره از نو نصب کنم این روح خسته را .

چرا که دلیت کردن از جایی به جایی فرستادن است نه از بین بردن . دوست دارم بعضی قسمت ها را بولد کنم تا بهتر ببینمشان و بعضی دیگر را کپی کنم در تمام سلو ل های بدنم .خلاصه که بد جور چند وقتی است نمی توانم با خودم کنار بیایم . باید حتما کاری کرد . نکند روحم پوسیده باشد و مجبور باشم دور بیندازمش .

نه ! درستش می کنم مثل خیلی وقت های دیگر که این کار را کرده ام حتی اگر مجبور به نصب دوباره شوم ...

هر كه دارد ز شما مرغ اسيري به قفس

برده در باغ و به ياد منش آزاد كنيد