فراموشم مکن

يه قصه

amihs — Mon, 28 Dec 2009 03:39:27 GMT

نی و نای چوپون
سحر خروس خون
ابرای بيابون
می گن تو قصه بودی

همه رودخونه ها
دشت گلپونه ها
حتی کوه و صحرا
همه می دونن که تو بودی که غزل های شب جدايی رو سرودی

ديگه از شهرتو
سر شب يا سحر
تا خبردار بشی
رفته ام بی خبر

نمی خوام قصه مون دوباره آفتابی شه
آسمون نگات برای من آبی شه

نمی گم قصه مو
که دلت خون می شه
خوب اگه بشنوه
ديگه هامون می شه

يادته اون روزا
هر کجا
چون دو دلداده با هم بوديم

دلم اندازه يه بيابون که نيست
درد من ای خدا از تو پنهون که نيست

مثل پروانه ها
ما رها
غافل از رنج عالم بوديم

دل ديوونه چون شب زده ها سايه به سايه توی راه تو بود
يه معما شده که اين جدايی کار من يا که گناه تو بود

حالا هر چی که بود
حالا هر چی که هست
از تو هر خاطره
تنها دل ما شکست

خدایا دستمو بگیر

amihs — Fri, 18 Dec 2009 13:01:33 GMT

خدایا به خاطر همه داشته ها و نداشته هایم از تو سپاسگزارم.

خدایا منو در این دنیای خاکی به حال خود رها مکن.

دستمو بگیر و منو به اوج انسانیت و بندگی ببر.

خدایا!!

چشم منو بینا کن تا چیزهای فراتر از این دنیا رو ببینم.

خدایا! خداوندا!

آنچنان عشقی در دلم شعله ور کن که دیگر خود را نبینم.

خدایا! خداوندا!

منو از خودم بگیر.

آنچنانم کن که خود میخواهی.

همه هستی ام را به راه عشقی ایثار نموده ام که اگر چه در این دنیا حضوری نداره,

اما جزئیات از وجودش روشن اند.

مادر

amihs — Fri, 18 Dec 2009 12:46:27 GMT

کاشکي مي شد بهت بگم

چقدر صدات و دوست دارم

لالايي هات و دوست دارم

بغض صدات و دوست دارم.

چرا اینقدر خسته‌ام؟

amihs — Sat, 12 Dec 2009 10:09:33 GMT

حوصله ندارم، خسته شدم، میخوام برگردم، تا خودم باشم و خودم، خسته شدم.

فقط میدونم خیلى خیلى خسته ام .

خدایا! قهرت نیاد. ناشكرى نمیكنم!

بیشتر از حدى كه لیاقت داشتم، از همه چى بهم دادى!

فقط ‌تحملم خیلى كم شده و خسته‌ام ...

با اینکه خیلی خسته ام ولی دلم نمیخواد بخوابم ...

اما مجبورم.

خدایا! صداى منو میشنوى؟!

خیلى خسته‌ام ...

مهم نیست

amihs — Fri, 04 Dec 2009 00:46:05 GMT

اگر می دانی در این جهان کسی هست که با دیدنش رنگ رخسارت تغییر می کندو صدای قلبت آبرویت را به تاراج می برد مهم نیست که او مال تو باشد. مهم این است که:

فقط باشد

زندگی کند

لذت ببرد و نفس بکشد...

به این می گویند : عشق...

خه‌تا خه‌تای من نیه

amihs — Mon, 30 Nov 2009 19:02:07 GMT

هیلاکی ڕه نجێکم که ڕه نجی من نییه

دانیشتووی خاکێکم که خاکی من نییه

ناسراوی ناوێکم که ناوی من نییه

گریاوی ژانێکم که ژانی من نییه

به مه رگێکیش ده مرم که مه رگی من نییه ....

که مه رگی من نییه ....

کابوس بیداری

amihs — Thu, 12 Nov 2009 13:01:33 GMT

این؟ من؟ نه. از کجا؟ علتش؟ زمانش؟ چیزی مانده؟ نه.ویرانی است.آوار است. درد می آید. بغض می‌شود. بنویس. سخت است. این بهار؟ مردش نیستم. می دانم خودم. تنهایی؟ نیست. هست. کمک؟ نه. از این دردهاست که... شاید توهم. نه. نمی دانم. باید یک گوشه ای همین جاها باشد. کلمه نمی شود. درد است. پخش شده. مُسکّن

چشمانم را می بندم. خودم را به خواب می‌زنم. درست مثل بچگی‌هایم که وقتی حوصله راه‌رفتن نداشتم خودم را به خواب می‌زدم تا پدر و مادرم مرا بغل کنند.

هر چه تلاش می‌کنم خوابم نمی‌برد. من بیدارم. یک گوشه‌ای در ذهنم دائم دارد خود واقعی‌ام را به یادم می‌اندازد. نیرویی بی‌مولد ذهنم را تسخیر کرده. نیرویی که اساس کارش پس زدن آرامش است. این خواب نیست. کابوس بیداری است.

انگار این بار با تظاهر به خواب من باید چیزی را بر دوش کشم، نه دیگران.

یک لحظه دلم خواست بشوم آن قهرمان داستانی که یک مرتبه پشت پا می زند به همه چیز و میرود مسیر واقعی اش را پیدا می کند.

تصمیم گرفتم به هر زحمتی شده دیوار را کنار بزنم، به در برسم، قفل ها را باز کنم. از آن در عبور کنم.

اما اگر پشت در هم دیواری ساخته شده باشد چه؟ اگر کسی پشت آن در نباشد، اگر پشت آن در من مرده باشم...

و آن موقع است که آن قهرمان حتی آدم عادی هم نمی تواند باشد. باید برود تا آخر عمر یک جایی گم و گور کند خودش را.

اصلا همه این ها به کنار. تکلیف آدم های این طرف در چه می شود؟ راندن آنها به تنهایی کار یک عمر است.

وسط این روزهای بی معنی باید یک لحظه ای، یک نقطه عطفی چیزی باشد که من بشوم همان کسی که می خواهمش. نه این که روزها بیایند و بدون هیچ هراس و درد و انتظاری بگذرند و آنقدر آرامش مسخره شان زیاد و پهن باشد که بخواهم دعوایی چیزی راه بیاندازم، شاید هیجانی به دست آید.

خیلی وقت است که غصه هایم هم از همه جهت کش آمده اند. نازک شده اند و آمده اند روی تمام لحظه ها نشسته اند و اینگونه می نمایند که نیستند. برایم کاملا محسوسند. اما نمی توانم به کسی نشانشان دهم.مثل این گرد و غبار چند وقت پیش. دنیایم را تار کرده اند. اطرافم را به وضوح می بینم. اما نوبت دوردست ها که می رسد، نوبت آدم های خارج از دایره کوچک دوست داشتنم که می شود، کور می شوم.

اگر این گردوغبارها جایی جمع می شدند، به هر سختی شده بود پاکشان می کردم. لااقل اگر خاک می شدند و می آمدند می نشستند روی سطح افکارم، با یک گردگیری، با یک مسافرتی چیزی از شرشان خلاص می شدم.

اما مشکل اینجاست که وقتی پود شده اند به تارهای خوشحالی ام، راهی ندارم برای جداکردنشان. و این گونه شده که یکی در میان بودن ذره ای این غصه ها و آن به اوج رسیدن ها شده آرامش نفرین شده این لحظه ها. شده یک خاکستری آرام بی دردسر که وقتی می خواهم مشکی اش را نشان دهم، مسخره ام می کنند.

می گویند تا کنون مشکی ندیده ای بفهمی یعنی چه.

مشکی اش را هم دیده ام و آن مشکی ها را هزار بار به این خاکستری ترجیح می دهم. لااقل آن موقع اگر حتی بیشترش مشکی بود، اگر سفیدش فقط در حد نقطه فرصت داشت، تکلیفم روشن بود.

تکلیف این همه اشک و خنده مشخص بود. نه این که بین این همه خاکستری، خنده ام بغض شود و این بغض عادت شود. بغض لجبازی که بخواهد برود یک جایی آرام رسوب کند برای خودش و هیچ وقت دلش نخواهد گریه شود.

باید میان این خاکستری ها یک پرانتز باز کرد و داخلش یک رنگ دیگر گذاشت. چند روزی باید میان این پرانتز کوچک زندگی کرد. وقتی چشم ها یادشان آمد رنگ چیست، می توان پرانتز را بست و رفت سراغ همان خاکستری.

اینجاست که می توان تعریفی جدید ارائه داد. می توان خاکستری را راهی در نظر گرفت برای رسیدن به سایر رنگ ها، زمینه را خاکستری انتخاب کرد و روی آن طرح کشید، رنگ بنا کرد.

این خاکستری شاید خشت اول باشد برای بنای دیواری رنگارنگ.

موازی

amihs — Thu, 12 Nov 2009 12:36:43 GMT

رد چرخ های ماشین، روی زمین دو خط موازی می‌شوند که اگر بخواهی حرکتت تا همیشه رو به جلو باشد، این دو خط هیچ‌گاه به هم نمی‌رسند.

البته می توانی این توهم را داشته باشی که بینهایتی برای خط‌های موازی وجود دارد که می‌رساندشان به هم. به هر حال امید چیز خوبی است. اما اگر بلد باشی دور بزنی،

اگر بدانی یکی از دنده‌های ماشینت را گذاشته‌اند تا عقب عقب حرکت کنی،

اگر این تابو را در ذهنت بشکنی که "اگر جلو نروی باختی"، آن گاه کمی عقب عقب حرکت می کنی،

یا اگر مسیر این اجازه را به تو داد، دور می‌زنی.

آن موقع است که توانسته‌ای دو خط موازی را به هم برسانی. توانسته‌ای به خط‌ها ثابت کنی که چقدر راحت می توان قوانین را دور زد

فقط تورو دارم

amihs — Fri, 06 Nov 2009 19:25:38 GMT

فرشتگان روزي از خدا پرسيدند :

خدايا تو كه بشر را اينقدر دوست داري غم را ديگر چرا آفريدي؟

خداوند گفت :

غم را بخاطر خودم آفريدم چون اين مخلوق من كه خوب مي شناسمش تا غمگين نباشد به ياد خالق نمي افتد.

با این که هممون میدونیم خالق نیازی به مخلوق نداره اما اینو گفتمکه همیشه به یاد خدا باشید نه فقط وقتی گرفتاری بگی

خدایا کمکم کن من فقط تورو دارم .

ساده باختم

amihs — Mon, 19 Oct 2009 16:19:33 GMT

زماني هست که دلت مي گيره
مي خواي سرت رو بزاري رو دوش يه نفر زار زار گريه کني
و خودتو سبک کني
اونوقت
تو اون لحظه
چه مي کني

دلم برای خودم سوخت و خاکستر شد‌٬ برای دلی که هیچ ظلمی نکرد وهیچ جفایی نکرد و هیچ کس را نیازرد٬ اما خود ظلم و جفا دید وشکست و خرد شد...

دلم مي خواهد خانه اي داشته باشم پر دوست کنج هر ديوارش دوستهايم بنشينند آرام گل بگو گل بشنو هرکسي مي خواهد وارد خانهء پر عشق و صفاي من گردد يک سبد بوي گل سرخ به من هديه کند

شرط وارد گشتن شست و شوي دلهاست شرط آن داشتن يک دل بي رنگ و رياست

بر درش برگ گلي مي کوبم روي آن با قلم سبز بهار مي نويسم اي يار خانهء مااينجاست

تا که سهراب نپرسد دگر خانهء دوست کجاست؟

ساده بودم باختم...